นี่หรือกวี!? บทที่ 129 : ตัวตลก   Leave a comment

๑     มีตำนานกาลครั้งหนึ่งจะเล่าขาน
เป็นเรื่องผ่านนานมาแต่หนหลัง
จะหยิบยกมาเล่าสู่กันฟัง
เกิดขึ้นครั้งก่อนกาลนานนมมา
 
๒     ยังมีตัวตลกอยู่ผู้หนึ่ง
เป็นผู้ซึ่งใครก็เย้ยว่าเฮ้ยบ้า
หัวเราะเยาะกันอยู่อย่างเฮฮา
ต่างก็พากันหยันให้พลันอาย
 
๓     แต่ต่อมามีอสูรอาละวาด
มันฟันฟาดผู้คนจนฉิบหาย
ทั้งบ้านเรือนก็ย่อยยับทรัพย์วอดวาย
เจ้าวายร้ายหวังเจ้าหญิงกว่าสิ่งมี
 
๔     เจ้าตลกคิดเห็นทีได้โอกาส
อวดสามารถวีรชนแล้วหนนี้
จึงจับดาบเข้าต่อสู้อยู่เป็นที
ในครั้งนี้ข้าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่
 
๕     ว่าแล้วโจนหาอสูรพลางฟันฟาด
มิได้ขลาดมิได้กลัวระรัวไว้
แต่อสูรจะเจ็บก็หาไม่
สวนกลับไปหลายครั้งไม่ยั้งมือ
 
๖     เจ้าตลกยังสู้ไม่ถดถอย
แต่แรงน้อยด้อยกำลังจะยังถือ
จนดาบร่วงหลุดลงจากสองมือ
สุดจะยื้อชีพได้ตายลงพลัน
 
๗     กองทหารเข้ามาจัดการต่อ
ใช้ลูกล่ออย่างใจเย็นมิหุนหัน
ฆ่าอสูรร้ายตายในไม่นาน
ความสุขนั้นก็กลับสู่ราษฎร์พลัน
 
๘     ตัวนายหมู่กองทหารหยันตลก
ว่าตายตกเพราะโง่งั่งช่างหน้าขัน
ฝันอยากเป็นวีรชนมิสนชั้น
สุดท้ายมันแค่ตลกหกคะเมน
 
๙     เป็นตลกก็เป็นได้เพียงเท่านั้น
อย่าได้ฝันจะยิ่งใหญ่ให้ใครเห็น
จงภูมิใจในสิ่งที่ตนเป็น
อย่าทะเล้นอวดดีจะมีภัย
 
๑๐    และเรื่องนี้ก็สอนให้รู้ว่า
อย่าริมาคิดทำสิ่งอันยิ่งใหญ่
ให้เกินกว่าที่ตนจะทำได้
จะเสียใจเสียเวลาเสียกำลัง
Advertisements

Posted 29 พฤษภาคม 2009 by เพชร in นี่หรือกวี

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: