สุดท้ายก็ไข่เจียว!   Leave a comment

สาเหตุมันเกิดมาจากการไปเดินโลตัสเพชรไพบูลย์!

เวลา ณ ขณะที่เดินนั้นก็ราวๆ 6 โมงเย็นแล้ว ท่านแม่จึงเปรยๆ ว่าเดี๋ยวหากับข้าวไปเลยดีกว่า ถึงบ้านก็แค่หุงข้าวแล้วกินได้เลย ผมก็เลยตามใจแม่ แม่เลือกอยู่สักพักก็ได้ของทอดมาอย่างหนึ่ง ลักษณะเป็นชิ้นๆ หุ่มด้วยเกร็ดขนมปังทอด ขนาดประมาณชิ้นหนึ่งกัดสองคำหมด (หรือคำเดียวสำหรับผม) โดยที่ดูไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ใต้ชั้นขนมปังคืออะไร แพ็กมาในถาดโฟมหุ้มด้วยพลาสติกใส หนึ่งถาดมี 3 ชิ้นพร้อมซอสพริก 1 ซอง

ผมไม่ได้สนใจเจ้าของทอดถาดนี้อีกจนกระทั่งรู้สึกหิวข้าวนั่นแหละ ตักข้าวมาหนึ่งจานก็จัดการแกะพลาสติกใสออก พยายามมองว่าอะไรหนอที่อยู่ใต้ชั้นเกร็ดขนมปัง เมื่อดูไม่ออกก็เลยใช้ช้อนแบ่งมัน แต่มันก็เหนียวเกินไปจนช้อนตัดไม่เข้า (ผมเริ่มเอะใจ) ในที่สุดผมก็เลยตัดสินใจกัด (มันเป็นของกินน่า ไม่น่ามีอะไร)

และแล้วผมก็พบความจริงว่าสิ่งที่เอามาทอดนั้นก็คือ วัตถุคล้ายซูชิหน้ายำสาหร่าย!

มีทั้งข้าวสาหร่ายโนริ และยำสาหร่ายครบ (ขาดแต่วาซาบิ)

ส่วนอีก 2 ชิ้นที่เหลือนั้น ชิ้นหนึ่งเป็นหน้ากุ้ง อีกชิ้นเป็นหน้าไข่

ผมชอบแนวความคิดที่เอาของเหลือมาใช้ใหม่แบบนี้นะ (ต้องเรียกว่า Reused ถึงจะถูกสินะ ตามหลัก 3R) มันประหยัดดี ลดปริมาณของเหลือสำหรับทางห้าง แต่ในฐานะที่เป็นผู้บริโภค…

มันเลวร้ายสิ้นดี!

ส่วนรสชาติก็ อืมมมม…

ผมบรรยายไม่ถูก…

แต่ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่าข้าวมีรสเปรี้ยวนิดๆ คล้ายกับว่าบูด

สุดท้ายผมก็เลยตัดสินใจปล่อยมันไว้อย่างนั้น แล้วเจียวไข่หนึ่งฟองกินกับข้าวแทน…

มันดีกว่ากันแยะ!

Advertisements

Posted 25 ตุลาคม 2010 by เพชร in บ่น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: