นี่หรือกวี!? บทที่ 179 : ง่วง – นอนไม่หลับ   Leave a comment

มันเหงาง่วงแสนง่วงเหงาหนาวหัวใจ
อยากมีใครให้นอนกอดและออดอ้อน
ใจนั้นอยากหลับไปใช่พักผ่อน
เพราะยามนอนหลับฝันนั้นเห็นเธอ
 
แต่ยามเมื่อหัวถึงหมอนนอนไม่หลับ
ใจมันกลับติดถึงเจ้าเฝ้าพร่ำเพ้อ
อยากเคียงข้างอยากพูดคุยอยากจะเจอ
จึงนอนเหม่อมิอาจหลับกลับลืมตา
Advertisements

Posted 18 ธันวาคม 2010 by เพชร in นี่หรือกวี

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: