Archive for the ‘บ่น’ Category

บันทึก 31 ตุลาคม 2559   Leave a comment

ช่วงนี้น่าจะเป็นช่วงที่รู้สึกมีความหวังมากที่สุดในชีวิตก็เป็นไปได้ครับ เป็นช่วงที่มีแรงบันดาลใจอย่างบอกไม่ถูก อยากจะก้าวเดินไปข้างหน้า มองโลกในแง่ดีที่สุดตั้งแต่มีชีวิตอยู่มา

ถ้าถามว่าทำไมก็คงจะตอบว่าเป็นเพราะผมกำลังมีความรักครับ แต่ไม่ใช่แค่แอบรักเขาข้างเดียวเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ แต่เป็นรักเขาข้างเดียวแบบเปิดเผย (ฮา)  ผมบอกความรู้สึกของผมให้เจ้าตัวรู้ไปแล้ว เธอก็เป็นคนใจดี อัธยาศัยดีครับ คุณเธอก็ไม่ได้รังเกียจอะไร และยังพูดคุยกันเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง มีความสุขจริง ๆ ครับ ^ ^
เสียแต่ว่าเธอมีแฟนแล้วครับ
แต่ผมก็ไม่ได้เสียใจเท่าไหร่นะ ถึงจะเศร้าบ้างบางโอกาสก็เถอะ เพราะผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไร (จริง ๆ มันก็แอบหวังบ้างแหละ แต่เอาเป็นว่าไม่หวังก็แล้วกัน)
รู้สึกว่าโลกสว่างไสว รู้สึกมีความหวัง รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมามากกว่าที่ผ่านมาเยอะเลยนะ ^ ^

ที่ผ่านมาก็เจออะไรต่ออะไรมาพอสมควรละนะ มีชีวิตผ่านความรักมาจนมามีความรักครั้งใหม่นี้ นี่ก็เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันนะว่าชีวิตของผมจะผ่านความรักครั้งนี้ไปได้อย่างไร จะมีเหตุการณ์ดีหรือร้ายอะไรเกิดขึ้นต่อไป และสุดท้ายจะลงเอยอย่างไร

น่าสนุกดีนะ รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ ^ ^

ป.ล. ถึงตัวเองในอนาคต : ถ้ามีโอกาสได้กลับมาอ่านบันทึกนี้ละก็ ขอให้นึกความรู้สึกตอนนี้และมีกำลังใจสู้ต่อไป จำให้ได้และนึกให้ออกว่าวันหนึ่งเราเคยมีความสุข ความหวัง และกำลังใจขนาดนี้ ถึงแม้ว่าตอนที่อ่านข้อความนี้อยู่จะไม่ได้เป็นอย่างนั้นแล้วก็ตาม อย่าลืมนะว่านายยังมีหัวใจและรักใครเป็น โชคดี b- -+

หมายเหตุ : 4D69737348616E61

Advertisements

Posted 31 ตุลาคม 2016 by เพชร in บ่น

กลับมาบ่น   Leave a comment

       หายไปอีกแล้ว  หายไปอีกสองปีกับเกือบหกเดือน  ถ้าถามว่าหายไปไหนมาคงต้องบอกว่าสองปีกว่าที่ผ่านมานี้ไม่มีความคิดอะไรเข้ามาในหัวเลยจริง ๆ  หรือถ้าให้พูดแก้ตัวก็คือสองปีที่ผ่านมานี้ป่วยเกือบเอาชีวิตไม่รอด (แต่ไม่ยักตาย)  ก็เลยไม่มีหัวคิดจะสร้างสรรค์อะไร
ตอนนี้กลับมาอีกครั้งแล้ว  แต่ไม่รู้ว่าจะได้นานสักเท่าไหร่  จะพยายามหสอะไรมาแปะเรื่อย ๆ ก็คงเป็น “นี่หรือกวี”นั่นแหละ  ช่วงนี้ก็กลับไปอยู่ในโหมดแอบรักอีกครั้งแล้วคงคิดอะไรออกบ้าง
แอบรักอีกแล้วเหรอ!?  ใช่ครับ แอบรักอีกแล้ว เคยบอกตัวเอง เคยเตือนตัวเองหลายครั้งแล้วนะว่าอย่าเอาหัวใจไปผูกติดกับใคร มันจะเจ็บมันจะเสียใจ  แต่ก็นั่นแหละ  ถ้าไม่แอบรักเขาข้างเดียว ถ้าไม่แอบรักแฟนชาวบ้าน ถ้าไม่แอบรักคนที่ต่างกันจนเกินเอื้อมก็ไม่ใช่ไอ้เพชรน่ะสิ d- -+

Posted 2 ตุลาคม 2016 by เพชร in บ่น

เพ้อยามเช้า   Leave a comment

ผวาตื่นขึ้นมาตอนรุ่งสาง กับความรู้สึกบางอย่างเต็มหัวใจ มันไม่ใช่ความทุกข์ แต่ก็มันไม่ใช่ความสุข มันไม่ใช่ความรัก แต่ก็มันไม่ใช่ความเกลียด และไม่รู้มันคืออะไร ใจนั่นคิดถึง ใจหนึ่งห่วงหา ใจหนึ่งอยากได้เธอมา แต่ใจหนึ่งอยากลืมเธอไป ตัวฉันสับสน เจ็บปนอ่อนไหว มันคืออะไรใครช่วยบอกที

Posted 25 กันยายน 2016 by เพชร in บ่น

จิตมนุษย์นี้ไซร้ ยากแท้ หยั่งถึง   Leave a comment

ปู่ป้อมกับน้าโต๊ะกล่าวไว้ว่า : “สิ่งที่ฉันไม่รู้ สิ่งที่ฉันไม่ค่อยรู้ ก็หัวใจของคน อ่านหนังสือเล่มไหนวนเวียนวกวน แต่ไม่นานยังเข้าใจ”

พระเจ้าตายังว่า : “แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด อันเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน”

และใครสักคนหนึ่งยังเสริมว่า : “พระสมุทรสุดลึกล้น คณนา สายดิ่งทิ้งทอดมา หยั่งได้ เขาสูงอาจวัดวา กำหนด จิตมนุษย์นี้ไซร้ ยากแท้ หยั่งถึง”

เรื่องนี้จึงสอนให้รู้ว่า : อย่าไปยึดมั่นถือมั่นอะไรกับใจคน และคำสัญญาซึ่งเป็นเพียงลมจากปากมนุษย์ซึ่งมาจากจิตใจอันยากแท้หยั่งถึงนั้น มิเช่นนั้นก็อาจจะน้ำตาตก

เอวังค์!

Posted 7 กรกฎาคม 2011 by เพชร in บ่น, ไร้สาระ

เกี่ยวกับแว่นตา   Leave a comment

ผมสายตาสั้น และเดิมทีไม่ได้ใส่แว่นตา เพิ่งมาใส่เมื่อปีที่แล้ว (๒๕๕๒)

ผมรู้ตัวว่าสายตาสั้นก็ตอนอยู่ ป.๔ (สิบขวบ) แต่ถึงจะรู้ก็ไม่ได้ใส่แว่น ตอนขึ้นมัธยมก็ยังไม่ยอมใส่แว่น ถึงแม้จะชอบนั่งหลังห้องก็ตาม เวลาที่มองใครๆ ก็จะเห็นหน้าไม่ชัดแยกแยะใบหน้าไม่ได้ ไม่สามารถบอกได้ว่าคนที่อยู่ห่างออกไปนั้นเป็นใคร แม้จะอยู่ในระยะห่างเพียง ๕ เมตร ทุกคนจะดูคล้ายกันหมด วิธีการระบุตัวบุคคลของผมนั้นอาศัยการจดจำลักษณะ ท่าทาง น้ำเสียง และความเคยชินเอามากกว่าการจดจำใบหน้า จนกระทั่งปีที่แล้วตอนอยู่มหา’ลัย ปี ๓ (อายุ ๒๑) ในที่สุดผมก็ตัดแว่นสายตา

ผลของการใส่แว่นก็คือ ผมได้เห็นใครคนหนึ่งซึ่งทำให้โลกของผมดูสดใสยิ่งขึ้น

ดังนั้นผมจึงใส่แว่นมาเรื่อยๆ ด้วยเหตุว่าอยากจะเห็นหน้าใครคนนั้นชัดๆ จะได้แยกแยะได้ว่ามีเขาคนนั้นรวมอยู่ในกลุ่มคนที่มองเห็นกลุ่มนั้นหรือเปล่า ผมอยากจะมองใบหน้านั้นให้ชัด แล้วมีความสุขกับการได้มองอย่างชัดเจน มองดูรอยยิ้มที่ทำให้สดใสนั้น

แต่ตอนนี้มันไม่มีค่าอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ไม่ว่าจะมองเห็นใครคนนั้นหรือไม่ก็มีค่าเทียบเท่ากับการไม่ได้เห็น มันไม่มีความหมายอีกต่อไป กลับทำให้รู้สึกเศร้าเสียด้วยซ้ำ

ก็เลยคิดว่าอาจจะเลิกใส่แว่น ก็ในเมื่อไม่ว่าจะมองใครๆ ก็มีค่าเท่ากันแล้ว สู้มองเห็นใครต่อใครไม่ชัด ให้ใบหน้าของทุกคนที่ได้เห็นนั้นมัวๆ เบลอๆ ดูไม่มีรายละเอียดเหมือนกันหมดอย่างเก่ายังดีกว่า จะได้ไม่ต้องใส่ใจกับรายละเอียดของคนที่เดินสวนไป กลับไปเป็นคนไม่สนใจใคร ไม่ต้องพยายามมองไปยังกลุ่มคนที่จับกลุ่มกันอยู่เหมือนเดิมคงจะดีกว่า

แม้แต่ตอนที่พิมพ์อยู่นี้ผมก็ไม่ได้ใส่แว่น เพราะอยากจะทำตัวให้ชินกับการมองโลกไม่ชัดเหมือนอย่างเก่า เตรียมการเพื่อกลับไปเพ็งมองสิ่งรอบตัวเหมือนเดิม

กลับไปเป็นคนไม่สนใจใครเหมือนเดิม

Posted 8 ธันวาคม 2010 by เพชร in บ่น

สุดท้ายก็ไข่เจียว!   Leave a comment

สาเหตุมันเกิดมาจากการไปเดินโลตัสเพชรไพบูลย์!

เวลา ณ ขณะที่เดินนั้นก็ราวๆ 6 โมงเย็นแล้ว ท่านแม่จึงเปรยๆ ว่าเดี๋ยวหากับข้าวไปเลยดีกว่า ถึงบ้านก็แค่หุงข้าวแล้วกินได้เลย ผมก็เลยตามใจแม่ แม่เลือกอยู่สักพักก็ได้ของทอดมาอย่างหนึ่ง ลักษณะเป็นชิ้นๆ หุ่มด้วยเกร็ดขนมปังทอด ขนาดประมาณชิ้นหนึ่งกัดสองคำหมด (หรือคำเดียวสำหรับผม) โดยที่ดูไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ใต้ชั้นขนมปังคืออะไร แพ็กมาในถาดโฟมหุ้มด้วยพลาสติกใส หนึ่งถาดมี 3 ชิ้นพร้อมซอสพริก 1 ซอง

ผมไม่ได้สนใจเจ้าของทอดถาดนี้อีกจนกระทั่งรู้สึกหิวข้าวนั่นแหละ ตักข้าวมาหนึ่งจานก็จัดการแกะพลาสติกใสออก พยายามมองว่าอะไรหนอที่อยู่ใต้ชั้นเกร็ดขนมปัง เมื่อดูไม่ออกก็เลยใช้ช้อนแบ่งมัน แต่มันก็เหนียวเกินไปจนช้อนตัดไม่เข้า (ผมเริ่มเอะใจ) ในที่สุดผมก็เลยตัดสินใจกัด (มันเป็นของกินน่า ไม่น่ามีอะไร)

และแล้วผมก็พบความจริงว่าสิ่งที่เอามาทอดนั้นก็คือ วัตถุคล้ายซูชิหน้ายำสาหร่าย!

มีทั้งข้าวสาหร่ายโนริ และยำสาหร่ายครบ (ขาดแต่วาซาบิ)

ส่วนอีก 2 ชิ้นที่เหลือนั้น ชิ้นหนึ่งเป็นหน้ากุ้ง อีกชิ้นเป็นหน้าไข่

ผมชอบแนวความคิดที่เอาของเหลือมาใช้ใหม่แบบนี้นะ (ต้องเรียกว่า Reused ถึงจะถูกสินะ ตามหลัก 3R) มันประหยัดดี ลดปริมาณของเหลือสำหรับทางห้าง แต่ในฐานะที่เป็นผู้บริโภค…

มันเลวร้ายสิ้นดี!

ส่วนรสชาติก็ อืมมมม…

ผมบรรยายไม่ถูก…

แต่ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่าข้าวมีรสเปรี้ยวนิดๆ คล้ายกับว่าบูด

สุดท้ายผมก็เลยตัดสินใจปล่อยมันไว้อย่างนั้น แล้วเจียวไข่หนึ่งฟองกินกับข้าวแทน…

มันดีกว่ากันแยะ!

Posted 25 ตุลาคม 2010 by เพชร in บ่น

จำใจย้ายบ้าน + หายไปปีกว่าๆ   Leave a comment

หลังจากไม่ได้เล่นสเปซมันแสนนานจน Live Team ส่งเมล์มาบอกว่ากำลังจะปิดสเปซน่ะละครับ
ก็เลยย้ายซะ ไม่นานเลย หายไปแค่ปีเต็มๆ เท่านั้นเอง ต่อไปจะพยายามเล่นบ่อยๆ ก็แล้วกันนะ

Posted 13 ตุลาคม 2010 by เพชร in บ่น